بین الملل |#54acd2

بین الملل

حرف آخر،  با یادآوری رخدادهای منتهی به- و بعد از- خروج نیروهای نظامی آمریکا از افغانستان؛ شرایط حاکم بر سوریه را نیز تا حد زیادی مشابه وضعیت افغانستان توصیف کرده است. وضعیتی دشوار- که با یادآوری تجربیات شکست‌خورده ایالات متحده در کشورهایی مانند ویتنام، افغانستان و عراق در زمینه ملت‌سازی، این گزینه را پیش چشم می‌آورد که ظاهراً «زمان خروج آمریکا از سوریه نیز فرا رسیده است».

نشنال اینترست بر پایه این پیش‌فرض دلیل اجتناب‌ناپذیر بودن خروج آمریکا از سوریه را در یک جمله صریح خلاصه می‌کند: «باید اعتراف کرد که آمریکا عملاً در سوریه نیز شکست خورده است»!

گزارش نشنال اینترست با اشاره به تصویر سقوط افغان‌های آویزان از بال‌های هواپیماهای جنگی C-17 آمریکایی آغاز می‌شود- که به باور نویسنده «نشانه شکست کامل واشنگتن در افغانستان بود». تصویری که نشان می‌دهد آمریکا نه به کمک ۲.۳ تریلیون دلاری که از جیب مردمش هزینه کرده، و نه حتی به بهای مرگ ۲۴۰۰ نفر از سربازانش موفق نشده افغانستان را به یک کشور دموکراتیک و حتی فراتر از آن، به یک «کشور»- که مردمش در موقع هجوم و حمله بخواهند از آن دفاع کنند- تبدیل کند.

به عقیده نویسنده، داستان آمریکا در افغانستان مشابه داستانی است که در عراق نیز رخ داد- و آمریکا بعد از هزینه کردن بیش از ۲ تریلیون دلار و مرگ ۴۵۰۰ سرباز مجبور شد عراق را به جمهوری اسلامی ایران واگذارد. در واقع تنها دستآورد و البته مهم‌ترین عایدی ایالات متحده آمریکا در عراق نیز در راستای اهداف و امیال جمهوری اسلامی ایران از دهه ۱۹۸۰ به این سو بود: آمریکا صدام حسین را برکنار کرد و سود این اقدام بیش از هر کشور دیگری به ایران رسید.

نشنال اینترست در ادامه با اشاره به این که «تهران هیچ‌گاه نفوذ امروز را در سیاست عراق نداشته»؛ ایران را البته تنها برنده محاسبات اشتباه ایالات متحده در عراق نمی‌داند. به باور نویسنده گزارش، حمله آمریکا به عراق علاوه بر افزایش نفوذ ایران در عراق و البته گسترش نفوذ این کشور در سوریه و لبنان، به نفع چین و روسیه نیز بود- که رقبای مهم جایگاه جهانی آمریکا به شمار می‌آیند. اتفاقی که باعث تسهیل بهره‌برداری این دو کشور از صنایع نفتی پردرآمد عراق نیز شد.

بگذریم از این که روسیه را هم در ادامه به تامین‌کننده و فروشنده اصلی تسلیحات نظامی به عراق تبدیل کرد.

در ادامه می‌خوانیم:

حالا این سناریو در سوریه نیز در حال تکرار است. جایی که گمان می‌رود در حال حاضر حدود ۹۰۰ سرباز آمریکایی در آنجا مستقرند، اما این نیز مانند اتفاقاتی که در عراق و افغانستان رخ داده، مستلزم عایدی قابل اشاره‌ای برای آمریکا نبوده و جالب این که در سوریه نیز به رغم هزینه کردن میلیاردها دلار، واشنگتن به طرزی بسیار سرسختانه از پذیرش بیهودگی تلاش‌هایش خودداری می‌کند.

نشنال اینترست در سطور بعدی با تاکید بر این که ایالات متحده از همان ابتدا با هدف استقرار یک دولت کرد دوستدار آمریکا پای به سوریه گذاشته؛ شرایط قومیتی، قبیله‌ای و مذهبی این کشور را در کنار عواملی مانند حضور قدرتمند بازیگران منطقه‌ای مانند روسیه، ترکیه و ایران، مانع اصلی بر سر راه موفقیت واشنگتن در تلاش‌هایش برای ایجاد یک دولت متحد آمریکا عنوان کرده است.

ماموریت غیرممکن ایجاد یک دولت کرد

به باور نشنال اینترست؛ ایجاد یک دولت کرد مستقل- که رویایی است که کردها در بیشتر سال‌های قرن بیستم دنبال کرده‌اند، در سال ۲۰۱۷ نزدیک به نظر می‌رسید. به خصوص که برت مک‌گورک، نماینده وقت آمریکا در ائتلاف جهانی مقابله با داعش در حال تلاش برای اتحاد کردهای رقیب بود و همین هم تاسیس یک کشور کرد را در دسترس‌تر از همیشه جلوه می‌داد. در حقیقت واشنگتن تلاش داشت کردهای عراق و سوریه را متحد- و به ایجاد یک دولت کرد متحد آمریکا دست بزند. این اتفاق اما در آن سال رخ نداد و آمریکا هم مانند انگلیسی‌ها که صد سال پیش در رسیدن به هدف تاسیس یک حکومت کرد شکست خورده بودند، ناکام شد.

حالا در شرایطی که درگیری‌های داخلی کردها و حملات نظامی ارتش ترکیه به مناطق شمال شرقی سوریه، کردها را که متحدین اصلی غرب در مقابله و مبارزه با داعش بودند، در موضع ضعف قرار داده؛ یگان‌های مدافع خلق و به طور کلی اتحادیه دموکراتیک کردهای سوریه در اداره منطقه تحت کنترل‌شان با دشواری و چالش‌های زیادی مواجه‌اند. تا جایی که رابرت فورد، سفیر سابق آمریکا در سوریه می‌گوید که «بدون حمایت نظامی و دیپلماتیک آمریکا، کردها و به ویژه یگان‌های مدافع خلق از چند جبهه مختلف تحت فشار ترکیه و دولت سوریه قرار خواهند گرفت».

نویسنده گزارش نشنال اینترست بعد از ذکر این توضیحات و پیش‌فرض‌ها درباره کردهای سوریه؛ می‌نویسد که اگر آمریکا بخواهد جلوی چنین رخدادی را گرفته و از نابودی کردهای متحد غرب جلوگیری کند، تنها راهی که دارد ماندن در سوریه- آن‌هم به طور نامحدود است. ایالات متحده و به ویژه دولت جو بایدن اما در این چند ماه و البته در خروج ناگهانی و بی‌برنامه از افغانستان به خوبی نشان داد که درباره حضور نامحدود در منطقه چگونه می‌اندیشد. و این یعنی که فرجام حضور آمریکا در سوریه را نیز از همین حالا می‌توان مشخص و روشن دانست!

داعش مشکل آمریکا نیست

«داعش» که از سال ۲۰۰۳ به این سو در فجایع و جنایات متعدد، از جمله نسل‌کشی شیعیان، و البته کشتار ترکمن‌های عراقی و سوری، یزدی، کلدانی و آشوری شرکت داشته؛ در فاصله ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ محور عملیات هوایی و زمینی آمریکا در منطقه بود. اما حالا در شرایطی که احیای این گروه خون‌ریز بعید به نظر می‌رسد؛ بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه کنترل بسیاری از مناطق کشورش را بازپس گرفته؛ ترکیه دست به قدرت‌نمایی نظامی در عراق، لیبی، قفقاز و سوریه زده؛ و البته ایران هم با تکیه بر متحدین بومی خود نفوذ نظامی و سیاسی زیادی در سوریه و عراق دارد؛ ایالات متحده آمریکا خود را از ترکیب نفوذ و قدرت منطقه جدا می‌بیند.

به باور نشنال اینترست؛ حالا در منطقه‌ای که آشکارا وضعیت ژئوپلیتیکی‌اش تغییر کرده، به نظر می‌رسد اتفاقی مانند احیای داعش بیشتر از این که به آمریکا ارتباط داشته باشد، مشکل ترکیه، سوریه، روسیه و ایران است.

چه خواهد شد؟!

عملیات‌های نظامی آمریکا در دهه‌های اخیر در کشورهایی مانند ویتنام، افغانستان و عراق باعث کسب عواید و دستاوردهای بسیار زیادی شده است. اما در تمام این موارد واشنگتن نشان داده که چندان توانایی و قدرتی در دولت‌سازی- و البته ملت‌سازی- ندارد. شاید به این دلیل که آمریکا هرگز نتوانسته الگوی هزار ساله روابط اجتماعی و قبیله‌ای خاورمیانه را درک کند.

به عقیده نویسنده گزارش؛ آمریکا تمام سی سال قدرت بلامنازع پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را هدر داده. این کشور که در تعقیب شبح تروریسم کوه‌های افغانستان و بین رودهای فرات و دجله را متر به متر زیر ذره‌بین برده؛ با این کار تنها و تنها خودش را از نظر مالی خسته کرده و چین را تبدیل به رقیبی جدی برای خودش کرده و البته مردم آمریکا را نیز در حالت خستگی جنگی مزمن قرار داده است.

این کشور اما اگر به جای هدر دادن انرژی خود در سوریه توجه خود را به مسائل مهم‌تری معطوف می‌کرد و می‌گذاشت خود کشورهای منطقه مشکلات خودشان را حل کنند، شاید الان گام‌ها از جایگاه حال حاضر جلوتر بود.

برخورد دولت گرجستان که صرفا با اتباع ایرانی و دارندگان ملیت ایرانی صورت گرفته، از‌قضا اتفاق تازه‌ای هم نیست. اگر این روزها بهانه برخورد با ایرانیان مقیم این کشور پاندمی کروناست، اما سال 97 هم که هنوز بحران کرونا رخ نداده بود، مشابه این اتفاق رخ داد. سه سال پیش هم‌زمان با انتخابات در گرجستان و تغییر جهت سیاست در این کشور، خبر ممانعت گرجستان از ورود اتباع ایرانی به داخل این کشور منتشر و توصیه شد تا اطلاع ثانوی از سفر به این کشور خودداری شود.

حرف آخر،  روزنامه شرق نوشت: علیرضا مستوفی: امکان بازگشت ایرانیان مقیم گرجستان به این کشور سد شده  است؛ ایرانیانی که با داشتن پاسپورت و کارت اقامت، پشت مرزها مانده اند. خانواده هایی که دو نیمه شده اند و زندگی ها و کسب و کارهایی که سرنوشتشان نامعلوم است. اتفاق عجیب تر اینکه گویا مشکل نه لزوما پاسپورت ایرانی، بلکه هویت ایرانی است؛ تا جایی که بر مبنای یک ویدئو منتشرشده، حتی ایرانیانی که با پاسپورت آلمانی و کارت واکسیناسیون کامل (فایزر) قصد ورود به گرجستان را داشته اند نیز از امکان عبور از مرز بازمانده  اند. این ماجرا که در ماه های اخیر و هم زمان با شیوع بیماری کرونا رخ داده، به یک بحران در زندگی ایرانیان مقیم و ساکن این کشور بدل شده  است. به نظر می رسد اراده ای غیر رسمی به  دنبال منافعی که هنوز ابعاد آن مشخص نیست، رویه ای را آغاز کرده که نه قانونی است، نه انسانی و نه اخلاقی. از سویی دیگر، تاکنون وزارت خارجه و دولت گرجستان و وزارت خارجه و سفارت ایران واکنش یا اقدام قاطعی برای حل این معضل انجام نداده اند. در یک ویدئو، یک زن ایرانی ساکن تفلیس، با اشاره به اینکه کارت اقامت طولانی مدت و پاسپورت گرجستان را دارد و سرمایه گذاری ملکی در این کشور انجام داده است، می گوید قبل از ترک خاک این کشور با وزارت خارجه گرجستان تماس داشتم که به من اعلام شد هیچ مشکلی برای ورود به گرجستان ندارم، اما پلیس مرزی از ورودم به این کشور ممانعت می کند. این زن می گوید من دو دُز واکسن کرونا را در خاک گرجستان زدم و هیچ مشکلی بابت مدارک واکسیناسیون هم ندارم! یک ایرانی دیگر هم دقیقا همین حر ف ها را تکرار می کند.

عجیب تر اینکه ایرانیانی که با زدن دو دُز واکسن و اقامت دائم گرجستان خاک این کشور را به مقصد کشور دیگری ترک کرده اند و اصلا به ایران باز نگشته اند هم اجازه ورودشان به خاک گرجستان داده نشده و آنها را از فرودگاه برگردانده اند.

برخی شنیده ها حاکی از این است که سفیر ایران در گرجستان امکانی تحت عنوان پرواز جامانده ها ایجاد کرده و برای ایرانیان مقیم گرجستان که در ایران یا کشورهای دیگر جا مانده اند و مشکل ورود به خاک این کشور را دارند، یک امکان پروازی ایجاد کرده است. یعنی به صورت موردی اجازه سفر این افراد را از وزارت خارجه گرجستان دریافت کرده و با پرواز جامانده ها، آنها را وارد خاک این کشور می کند. اما اصل مشکل به قوت خود باقی است. قاعدتا سفارت ایران در گرجستان باید با ارائه یک گزارش مفصل به وزارت خارجه ایران از آنها درخواست کند سفیر گرجستان را احضار و مراتب را سریعا اعلام و دستور حل و رفع مشکل را خواستار شوند تا ایرانیان هم مانند اتباع مقیم از کشورهای دیگر بتوانند به راحتی به خاک این کشور بدون مشکل رفت وآمد کنند. نکته ای که نباید فراموش کرد، این است که بعضی از این افراد به هر دلیل به طور کامل از ایران مهاجرت کرده اند و تمام سرمایه و زندگی شان را به گرجستان منتقل کرده و انتظار بحقشان از وزارت خارجه و سفارت ایران در گرجستان، حمایت کامل و بی چون و چرا از حقوق مادی و معنوی آنهاست. با توجه به اینکه اقامت گرفتن ایرانیان در گرجستان منوط به سرمایه گذاری آنها در این کشور است، امروز این سرمایه ها در خطر است و با روشی که گرجستان در پیش گرفته، به نظر می رسد شرایط برای ایرانی ها آن قدر سخت شود تا آنها مجبور به فروش سرمایه خود به نصف قیمت شوند. شنیده ها هم همین را تأیید می کند؛ اینکه سرمایه گذاران ایرانی مجبور به فروختن دارایی و املاک خود زیر قیمت شده اند تا در جایی دیگر سرمایه گذاری کنند. بر همین اساس، باز هم شنیده ها حاکی از این است که سیلی از سرمایه گذاران ایرانی مقیم گرجستان به سمت ترکیه سرازیر شده اند.

این در حالی است که ابراهیم رئیسی اخیرا با بیان اینکه امنیت <<سرمایه گذاری>> در گرو امنیت <<سرمایه>> و <<سرمایه گذار>> است، تأکید کرده بود که امنیت هر دو در دولت سیزدهم تضمین و زمینه سرمایه گذاری ایرانیان در داخل کشور از جمله تسهیل و تسریع صدور مجوزها فراهم شده است. سؤالی که ابراهیم رئیسی باید به آن پاسخ دهد، این است که مقصود او از این امنیت چیست که چرا ایرانیانی که سرمایه هایشان در گرجستان به علت سیاست های نادرست این کشور به خطر افتاده، حاضر به بازگرداندن آن به ایران نیستند و همچنان کشورهای همسایه را ترجیح می دهند؟

بازی با هویت ایرانی

برخورد دولت گرجستان که صرفا با اتباع ایرانی و دارندگان ملیت ایرانی صورت گرفته، از قضا اتفاق تازه ای هم نیست. اگر این روزها بهانه برخورد با ایرانیان مقیم این کشور پاندمی کروناست، اما سال 97 هم که هنوز بحران کرونا رخ نداده بود، مشابه این اتفاق رخ داد. سه سال پیش هم زمان با انتخابات در گرجستان و تغییر جهت سیاست در این کشور، خبر ممانعت گرجستان از ورود اتباع ایرانی به داخل این کشور منتشر و توصیه شد تا اطلاع ثانوی از سفر به این کشور خودداری شود.

برخی رسانه ها علت این برخورد دولت گرجستان را که هم زمان با انتخابات ریاست جمهوری این کشور شده بود، سیاسی دانسته و نوشته  بودند: <<این روند از یک ماه پیش، پس از به قدرت رسیدن <<سالومه زورابیشویلی>> ـ ر ئیس جمهور جدید گرجستان ـ با توجه به سیاست های ضد مهاجرتی  او تشدید شده است>>.

میخائیل ساآکاشویلی، رئیس جمهوری که سال 2004 در گرجستان بر مسند نشست، فقط چند ماه پس از انتخابش به ایران سفر کرد تا نشان دهد توسعه روابط با کشورهای منطقه از برنامه های اصلی گرجستان جدید منظور نظر اوست. او در این سفر به منطقه فریدن در استان اصفهان هم که گرجی نشین است، سر زد و با هزاران نفر از گرجیان دیدار کرد. پس از آن رابطه گرجستان و ایران نزدیک تر شد؛ تا جایی که سال ۲۰۱۰ توافق نامه ای امضا می شود و مردم هر دو کشور نیز این نزدیکی روابط را درک می کنند. سال ۲۰۱۰ توافق نامه لغو ویزا برای سفر شهروندان هر دو کشور امضا می شود. سال ۲۰۱۱، ۵۶ هزار و ۳۸۶ شهروند ایرانی و سال ۲۰۱۲، ۸۲ هزار و ۸۸۵ گردشگر ایرانی به گرجستان سفر می کنند؛ تا جایی که ایران در رده پنجم در میان مبدأ گردشگری خارجی در گرجستان قرار می گیرد.

از سال ۲۰۱۲ و با روی کار آمدن حزب رقیب، یعنی حزب رؤیای گرجی، ورق بازمی گردد. سردی روابط گرجستان با ایران از اول جولای ۲۰۱۳ با ابطال توافق نامه لغو ویزا بین دو کشور آغاز می شود؛ تا جایی که سال 2015 ایران از رده پنجم در صنعت گردشگری گرجستان به رده یازدهم می رسد. با فشار دولت ایران، در نهایت قرار می شود به شهروندان ایرانی در مبادی ورودی کشور گرجستان ویزا داده شود؛ طرحی که در برخی موارد به جای آنکه گرهی از مشکلات ایرانی ها باز کند، گره را کورتر هم می کند. زمستان سال ۲۰۱۶ اعلام می شود دوباره گرجستان به توافق نامه لغو ویزا برای سفر اتباع دو کشور باز گشته است و ایران در سال ۲۰۱۶ رتبه ششم خود در تعداد گردشگران خارجی در گرجستان را باز پس می گیرد و در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ با پشت سر گذاشن اوکراین، به رده پنجم گردشگران خارجی در گرجستان می رسد.

اما چهار ماه مانده به پایان سال ۲۰۱۸، بازی از نو شروع می شود؛ گزارش های متعدد از مرزهای گرجستان، جایی که اتباع ایرانی اجازه ورود به این کشور را پیدا نکرده اند. ریجکت های مرزی از مرز سادخلو (مرز بین ارمنستان و گرجستان) آغاز و به زودی به تمام مرزها تعمیم داده می شود. بسیاری از اتباع ایرانی که در گرجستان به روش های مختلف سرمایه گذاری کرده و اقامت دریافت کرده اند، بر حسب ماده ۱۸ اقامت آنها تمدید نمی شود و کار را برای اتباع ایرانی سخت  تر می کند. شیوع کرونا و تصمیم دولت گرجستان درباره بستن مرزهایش با ایران، امیدها برای بهترشدن وضعیت اتباع ایرانی در این کشور را به نا امیدی تبدیل می کند. گرجستان ۲۳ فوریه ۲۰۲۰، سه روز پیش از آنکه اولین مورد ابتلا به کرونا در کشورش را تأیید کند، مرزهایش با ایران را بست؛ اما اعلام کرد این محدودیت موقتی است و به زودی مرزها باز می شود؛ محدودیتی که همچنان باقی است. دولت گرجستان در یک تصمیم  ناگهانی، مرزهایش را به روی خودروهای ترانزیتی ایرانی هم می بندد؛ در حالی که کامیون های ترانزیتی کشورهای دیگر می توانند به راحتی وارد گرجستان شوند.

شاید رویه غلط وزارت خارجه در سال های گذشته در بی توجهی به حمایت از حقوق ایرانیان خارج از کشور باعث شده است که کشور های دیگر به خود اجازه دهند اینگونه با ایرانیان برخورد و آنها را تحقیر کنند.

رسانه‌های لبنانی صبح امروز با با انتشار فیلمی خبر دادند که تانکرهای حامل سوخت ایران وارد خاک این کشور شده‌ است.

حرف آخر،   رسانه‌های لبنانی، صبح امروز (پنجشنبه)، از ورود کاروان‌های حامل سوخت ایران به این کشور خبر دادند.

شبکه «لبنان۲۴» با انتشار فیلمی نوشت که تانکرهای حامل مازوت ایران وارد منطقه «حوش السید علی» در الهرمل شده‌اند.

 شبکه «المنار» نیز ضمن تأیید این خبر،‌ گزارش داد که ۲۰ تانکر حامل سوخت ایران وارد خاک لبنان شده‌ است.

این گزارش در حالی منتشر شده است که سید حسن نصرالله دبیرکل جنبش حزب‌الله لبنان در آستانه ورود تانکرهای حامل سوخت ایران، شامگاه چهارشنبه، در پیامی ضمن تشکر از مردم، برای حفظ سلامت آن‌ها و تسهیل روند ورود کاروان‌ حامل سوخت به لبنان خواستار عدم تجمع مردمی شد.

سید حسن نصرالله در این خصوص گفت: «ابتدا، از مردم به خاطر این همراهی و این استقبال که از ده‌ها سال پیش تاکنون ادامه داشته تشکر می‌کنم. ثانیا از آن‌ها و از برادران مسئول حزب‌الله در منطقه می‌خواهم که حین عبور کاروان به منظور حفظ سلامت همه و راحتی آن‌ها و برای تسهیل روند انتقال در بهترین حالت ممکن هیچ گونه تجمع مردمی صورت ندهند».

دبیرکل حزب‌الله در سخنرانی دوشنبه‌شب خود (۲۲ شهریور) اعلام کرد که اولین کشتی حامل فرآورده‌های نفتی، شامگاه یکشنبه هفته جاری، وارد بندرگاه بانیاس سوریه شده و روند انتقال سوخت روز پنجشنبه (فردا) به لبنان آغاز خواهد شد.

 دبیرکل حزب‌الله در سخنرانی خود به مناسبت عاشورای حسینی اعلام کرده بود که کشتی‌های حامل سوخت برای حل  بحران سوخت لبنان از ایران به سمت لبنان حرکت خواهند کرد. سید حسن نصرالله با هشدار به آمریکا و رژیم صهیونیستی در خصوص تعرض به کشتی‌های سوخت ایران، تأکید کرده بود که مقاومت لبنان این کشتی‌ها را به مثابه خاک کشور خود تلقی خواهد کرد.

در بین افرادی که امارات آن‌ها را به تازگی به لیست تحریم خود اضافه کرده است شهروندانی از امارات، لبنان، عراق، هند، یمن، افغانستان، سوریه، نیجریه و ایران دیده می‌شود.

حرف آخر، هیأت وزیران امارات در نشست خود ۳۸ فرد و ۱۵ شرکت را در لیست افراد و شرکت‌های حامی تروریسم قرار داد.

خبرگزاری «وام» امارات با انتشار این خبر نوشت که این تصمیم در چارچوب تلاش این کشور برای هدف قرار دادن و تعطیل کردن شبکه‌های مرتبط با تامین مالی تروریسم و فعالیت‌های مرتبط با آن صورت می‌گیرد.

در بین افرادی که امارات آن‌ها را به تازگی به لیست تحریم خود اضافه کرده است شهروندانی از امارات، لبنان، عراق، هند، یمن، افغانستان، سوریه، نیجریه و ایران دیده می‌شود.

شهروندان ایرانی که در این لیست قرار دارند عبارتند از: «مهدی عزیزالله کیاستی»، «فرشاد جعفر حاکم زاده»، «سید رضا سید محمد قاسمی»، «محسن حسن کارگر حجت» و «ابراهیم محمود احمد محمد» است. اکثر شرکت‌های که در لیست تحریم‌های امارات قرار گرفته‌اند در بخش تجارت، دریانوردی و صرافی فعالیت دارند.

خبرگزاری وام هیچ اشاره‌ای به دلیل قرار گرفتن این افراد و شرکت‌ها در لیست تحریم‌های امارات نکرده است. این خبر در حالی منتشر می‌شود که مداخله امارات در امور داخلی برخی کشور‌های عربی و حمایت ابوظبی از گروه‌های مسلح در این کشورها، با ژست ضد تروریستی امارات در تضاد قرار دارد.

از سوی دیگر، امارات پرونده سیاهی در زمینه حقوق بشر و سرکوب فعالان مدنی این کشور دارد. «احمد منصور» کنشگر حقوقی اماراتی که از سال ۲۰۱۷ در زندان به سر می‌برد اخیرا با ارسال دست‌نوشته‌هایی به خارج از زندان، پرده از جزئیات شکنجه و آزار جسمی و روحی خود در زندان برداشت.

مقامات امارات، در ۱۵ مارس ۲۰۱۷، احمد منصور (۵۱ ساله) مهندس برق اماراتی را به همراه ۵ فعال دیگر به اتهام اهانت به حاکمان امارات بازداشت کردند. وی در نهایت به ۱۰ سال حبس و پرداخت جریمه نقدی محکوم شد. این کنشگر اماراتی با راه انداختن فراخوانی مسالمت‌آمیز خواهان اصلاحات سیاسی در کشور شده بود.

امارات چندین سال است که به دلیل زندانی کردن صد‌ها فعال حقوق بشری که خواهان انجام اصلاحات سیاسی در این کشور برای فراهم شدن انتخابات دموکراتیک هستند، با انتقادات شدیدی مواجه است، اما مسئولان این کشور هربار ارتکاب چنین جرایمی را انکار می‌کند.

سخنگوی گروه طالبان اعلام کرد که این گروه استان پنجشیر آخرین مرکز نیروهای مقاومت را بطور کابل تصرف کرده است.

حرف آخر، به گزارش ایرنا، ذبیح الله مجاهد امروز (دوشنبه) در توئیتر خود نوشت که در پنجشیر تعدادی از افراد باند یاغی‌ها کوبیده شدند و تعدادی هم فرار کردند و طالبان مردم پنجشیر را از شر آنها آزاد ساختند.

وی به مردم پنجشیر اطمینان داده است که با آنها برخورد تبعیض آمیز نخواهد شد. او گفتکه مردم پنجشیر برادران ما هستند و برای یک هدف مشترک به آنها خدمت می کنیم.

جبهه مقاومت پنجشیر تاکنون به این خبر واکنش نداده است.

پوتین با رد تلاش‌های آمریکا برای سلطه جهانی گفت: این نقش برای سازمان ملل و شورای امنیت سازمان ملل است و این نهادها مسئول برقراری نظم جهانی هستند.

حرف آخر،  به گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری آناتولی، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه در جلسه عمومی اجلاس اقتصاد شرقی در شهر ولادیووستوک گفت: کشورهای غربی همواره تلاش می‌کنند تا راه و روش خود را به دیگران تحمیل کنند که نخستین مورد آن از طریق تبلیغ مسیحیت و اعزام میسیونر به مناطق دور افتاده و حالا با مجبور کردن کشورها برای پذیرش دموکراسی می‌شود. دموکراسی چیزی است که اگر مردم به آن نیاز داشته باشند، به آن می‌رسند. اما نیازی برای تحمیل آن از طریق ابزار خشونت نیست.

وی ابراز امیدواری کرد که تجربه افغانستان باعث شود تا واشنگتن از تلاش برای "متمدن ساختن" سایر کشورها اجتناب کند.  

پوتین همچنین گفت: اوضاع در افغانستان یک فاجعه است و این حقیقت است. این حرف‌های من نیست بلکه تحلیل‌های خود آمریکایی‌هاست. اکر نگاهی به افرادی که برای غرب کار می‌کردند و در افغانستان جا مانده‌اند، بیندازید می‌فهمید که این یک فاجعه بشری است.

اون در پاسخ به سوالی درباره به رسمیت شناخته شدن طالبان نیز گفت: باید ابتدا تمایلات خوب آنها را ببینیم و بعد تصمیم بگیریم.

رئیس جمهوری روسیه همچنین ابراز تاسف کرد که ژاپن و مسکو نمی‌توانند به توافقی صلح از زمان پایان جنگ دوم جهانی برسند و اوضاع را "خارج از منطق" توصیف کرد و گفت: ما نبود چنین سندی را در روابط بین دو کشور بیهوده و خارج از منطق می‌دانیم. هم روسیه و هم ژاپن به دنبال عادی سازی کامل روابط بین دو کشور هستند. من به منافع استراتژیک روسیه در همکاری‌های در حال توسعه اشاره می‌کنم.

پوتین افزود، مقام‌های روسیه و ژاین بارها بر همکاری مشترک درباره قلمروی مورد مناقشه جزایر کوریل توافق کرده‌اند اما طرف ژاپنی همیشه موضعش را تغییر داده است. روسیه همچنان نگران توسعه زیرساخت‌های آمریکا در این جزایر در پی مالکیت آنها تحت حاکمیت ژاپن بوده است. مسکو همچنان به دنبال توسعه اقتصادی این جزایر است.

روسیه و ژاین از پایان جنگ جهانی دوم هنوز مناقشات بر سر این جزایر را حل نکرده‌اند.

رییس‌جمهوری آمریکا به بیان اعترافاتی تلخ درباره دستاوردهای حضور نظامی کشورش در افغانستان پرداخت.

حرف آخر،  به گزارش ایسنا به نقل از اسکای‌نیوز، جو بایدن در پی خروج کامل نیروهای آمریکایی از افغانستان پس از ۲۰ سال، ۲۴ ساعت پس از پرواز آخرین هواپیمای آمریکایی از فرودگاه کابل گفت: جنگ در افغانستان اکنون به پایان رسیده است. من چهارمین رئیس جمهوری آمریکا هستم که باید با این مساله روبرو می‌شد که آیا این جنگ پایان یابد یا خیر. زمانیکه نامزد انتخابات شدم به پایان جنگ تعهد دادم و امروز به این تعهد عمل کردم. ما طولانی‌ترین تخلیه هوایی در تاریخ آمریکا را تکمیل کردیم و از مارس گذشته تا آغاز تخلیه‌ در افغانستان با تهدیداتی روبه‌رو بودیم.

وی گفت: در آوریل ، من تصمیم گرفتم که این کار را پایان دهم. به عنوان بخشی از این تصمیم ، ما تاریخ 31 اوت را برای خروج نیروهای آمریکایی تعیین کردیم. فرض بر این بود که بیش از 300000 نیروی امنیت ملی افغانستان که ما در دو دهه گذشته آموزش داده بودیم و آنها را تجهیز کرده بودیم ، یک دشمن قوی در جنگ‌های داخلی آنها با طالبان باشد. این فرض که دولت افغانستان بتواند برای مدتی فراتر از عقب نشینی نظامی ادامه دهد ، دقیق نبود. اما من همچنان به تیم امنیت ملی مان دستور دادم که برای هر احتمالی آماده شوند. و این همان کاری است که ما انجام دادیم.

وی افزود: نیروهای امنیتی افغان ، پس از دو دهه جنگ برای کشورشان و از دست دادن هزاران نفر از نیروهای خود ، آنطور که هرکسی انتظار داشت نتوانستند ایستادگی کنند. مردم افغانستان شاهد سقوط دولت خود و فرار رئیس جمهور در میان فساد و بدرفتاری بودند ، و کشور را به دشمن خود طالبان سپردند و خطر را برای ایالات متحده به میزان قابل توجهی افزایش دادند. پرسنل و متحدان ما در نتیجه ، برای اخراج ایمن شهروندان آمریکایی قبل از 31 اوت ، پرسنل سفارت ، متحدان و شرکا و افغان هایی که 20 سال با ما کار کردند و در کنار ما جنگیدند ، وارد عمل شدند.به 6000 سرباز آمریکایی اجازه دادم تا به امنیت فرودگاه کابل کمک کنند.

بایدن گفت: ما هزاران شهروند و دیپلمات آن کشورهایی را که با ما برای بدست آوردن بن لادن وارد افغانستان شده بودند ، بیرون آوردیم. ما کارکنان محلی سفارت ایالات متحده و خانواده‌های آنها را که جمعا حدود 2500 نفر بودند، هزاران مترجم و دیگران را که از ایالات متحده حمایت می کردند ، خارج کردیم. اکنون ما معتقدیم که حدود 100 تا 200 آمریکایی با قصد خروج از افغانستان در افغانستان باقی می مانند. اکثر کسانی که باقی مانده‌اند دو تابعیتی هستند ، ساکنان قدیمی که قبلاً تصمیم گرفته بودند به دلیل ریشه‌های خانوادگی خود در افغانستان بمانند. نتیجه نهایی: نود درصد آمریکایی‌ها در افغانستان که می خواستند بروند ، توانستند آنجا را ترک کنند. و برای آمریکایی های باقی مانده ، مهلتی وجود ندارد. ما همچنان متعهد هستیم که اگر می‌خواهند بیرون بیایند آنها را بیرون بیاوریم. وزیر امور خارجه بلینکن تلاش های دیپلماتیک مستمر را برای اطمینان از عبور ایمن برای هر شریک آمریکایی ، افغان یا اتباع خارجی که مایل به ترک افغانستان هستند ، هدایت می کند. در واقع همین دیروز شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ای را تصویب کرد که پیام روشنی را در مورد آنچه که جامعه بین المللی انتظار دارد طالبان برای حرکت به جلو ارائه دهد ارسال کرد.

وی از تصمیم خود برای خروج از افغانستان دفاع کرد و مدعی شد که ایالات متحده آمریکا چاره‌ای جز «ترک یا افزایش تنش» در طولانی‌ترین جنگ آمریکا پس از توافق ترامپ با طالبان نداشت. وی تاکید کرد که انتخاب واقعی بین خروج یا تشدید درگیری‌ها بود: من قصد نداشتم این جنگ را برای همیشه طولانی کنم و قصد نداشتم خروج را برای همیشه طولانی کنم. وقتی من دولت را تحویل گرفتم طالبان در قوی‌ترین موقعیت خود از سال ۲۰۰۱ به این طرف بود. تقریباً نیمی از کشور را تحت کنترل یا رقابت داشت.

جو بایدن گفت که آمریکا پس از توافقی که دولت دونالد ترامپ با طالبان امضاء کرد امکان ادامه حضور در افغانستان را نداشت. بایدن گفت: ما تنها یک انتخاب ساده داشتیم. یا تعهد دولت قبلی را انجام می‌دادیم و افغانستان را ترک می‌کردیم یا می‌گفتیم که این کشور را ترک نمی‌کنیم و ده‌ها هزار سرباز خود را به جنگ باز می‌گرداندیم. بگذارید واضح بگویم: خروج 31 اوت مهلت دلخواه نبود. این دستگاه برای نجات جان آمریکایی‌ها طراحی شده است. سلف من ، رئیس جمهور سابق ، توافقنامه‌ای را با طالبان برای خروج ایالات متحده امضا کرده بود. در توافق دولت قبلی گفته شده بود که اگر ما به مهلت اول ماه مه که آنها برای خروج امضا کرده بودند پایبند باشیم ، طالبان به هیچ یک از نیروهای آمریکایی حمله نمی کنند. اما اگر می ماندیم ، همه شرط ها رها می‌شد.

رئیس جمهوری آمریکا در ادامه اظهار کرد: تهدید تروریستی هنوز وجود دارد اما رویکرد آن تغییر کرده است و نیاز به تغییر استراتژی ما دارد. اما این بدان معنا نیست که باید در افغانستان می‌ماندیم. ما به آن تروریست‌هایی که با ما می‌جنگند می‌گوییم که ما همه جا شما را تعقیب خواهیم کرد و هزینه سنگینی خواهید پرداخت.

وی با یادآوری دلیل حمله به افغانستان و سپس کشتن اسامه بن لادن رهبر القاعده که مسئول حملات تروریستی یازده سپتامبر ۲۰۰۱ بود گفت، هدف ما جلوگیری از تکرار حمله مشابه بود که به هدف خود رسیدیم.

رئیس جمهوری آمریکا با بیان این که ما حتی ۱۰ سال بیشتر در افغانستان ماندیم گفت، من باور ندارم که منافع ملی ایالات متحده با ادامه حضور نظامی در افغانستان تضمین می‌شد.

وی درباره ۱۳ نظامی کشورش که در جریان این عملیات و بر اثر حمله داعش کشته شدند گفت که «ما هرگز نمی‌توانیم دین خود به آنها را ادا کنیم.»

حمله انتحاری روز پنج‌شنبه گذشته در فرودگاه کابل که از سوی شاخه داعش در خراسان (داعش خراسان) انجام شد، جان ۱۷۰ شهروند افغان و همچنین ۱۳ نظامی آمریکایی را گرفت.

رئیس‌جمهوری آمریکا همچنین از «موفقیت فوق‌العاده» عملیات خروج شهروندان آمریکایی و افغان‌ها از فرودگاه کابل سخن گفت. جو بایدن افزود که واشنگتن تخمین می‌زند که حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ شهروند آمریکایی به دنبال خروج از افغانستان هستند.

وی پایان حضور نظامیان آمریکایی در افغانستان را «بهترین تصمیم برای آمریکا» توصیف کرد: «من این حرف را از صمیم قلب می‌گویم. شک نداریم که این تصمیم درست، عاقلانه و بهترین تصمیم برای آمریکا بود.»

رئیس‌جمهوری آمریکا تاکید کرد که کشورش به جز جلوگیری از برنامه‌ریزی برای حمله به ایالات متحده در خاک افغانستان هیچ گونه منفعت ملی دیگری در این کشور نداشت و ندارد.

جو بایدن وظیفه خود را دفاع از آمریکا در برابر تهدیدهای سال ۲۰۲۱ به جای تمرکز بر روی تهدیدهای سال ۲۰۰۱ دانست.

وی تاکید کرد: ما همچنان از حقوق زنان و دختران افغان حمایت می‌کنیم، همانطور که از حقوق زنان و دختران در دیگر نقاط دنیا حمایت می‌کنیم.

وی همچنین در بخشی از سخنانش نیز گفت که «وقت پایان دادن به این جنگ فرا رسیده بود.» رئیس‌جمهوری آمریکا گفت که جنگ در افغانستان باید مدتها پیش به پایان می‌رسید. ما ٢٠ سال است که روزانه ٣٠٠ میلیون دلار در افغانستان هزینه می‌کنیم و من نمی‌توانم به این هدردادن ادامه بدهم.

رئیس جمهوری آمریکا با بیان اینکه اکنون باید به آینده نگاه کنیم، نه به گذشته، تصریح کرد: کهنه‌سربازان زیادی را در منطقه جنگ و همچنین اینجا در آمریکا دیده‌لم که با مشکلات بسیاری دست به گریبان هستند، آنها هستند که هزینه جنگ را تا آخر عمر به دوش می‌کشند.

جو بایدن با اشاره به این که روزانه به‌طور متوسط ۱۸ کهنه‌سرباز آمریکایی اقدام به خودکشی می‌کنند،گفت: من با تمام وجودم معتقدم که تصمیم به خروج نظامی از افغانستان درست بوده است.

پنتاگون روز دوشنبه اعلام کرد که آخرین گروه آمریکایی‌ها، افغانستان را ترک کرده‌اند و پس از ۲۰ سال طولانی‌ترین جنگ در تاریخ ایالات متحده آمریکا با پرواز آخرین هواپیما به پایان رسید.

حرف آخر، بنا به اعلام پنتاگون، سفیر آمریکا در افغانستان و یک ژنرال آمریکایی آخرین افرادی بودند که دوشنبه‌ شب خاک افغانستان را ترک کردند. مقامات وزارت دفاع آمریکا می‌گویند که موفق به تخلیه همه افرادی که مایل به خارج کردن آنها از خاک افغانستان بودند نشدند.

ژنرال کنت مک‌کنزی، رئیس فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) در یک نشست خبری گفت: «آخرین هواپیمای سی-۱۷ در ۳۰ اوت در ساعت ۱۹:۲۹ به وقت گرینویچ از فرودگاه کابل بلند شد.»

 

وی گفت: بیش از شش هزار شهروند آمریکا در جریان عملیات تخلیه اتباع این کشور به خارج از افغانستان منتقل شدند. فرمانده سنتکام گفت: «هرچند عملیات تخلیه نظامی به پایان رسیده است اما ماموریت دیپلماتیک برای اطمینان یافتن از اینکه تعداد بیشتری از اتباع آمریکایی و افغان‌های واجد شرایط خواهند توانست از افغانستان خارج شوند ادامه می‌یابد.»

آمریکا و متحدانش طی ۱۸ روز گذشته بیش از ۱۲۳ هزار غیرنظامی را از افغانستان خارج کردند.

در شامگاه دوشنبه پس از تایید خروج ارتش آمریکا، صدای تیراندازی در کابل شنیده شد. خبرنگاران خبرگزاری فرانسه اعلام کردند در شهر صدای تیراندازی را از ایست بازرسی‌های مختلف طالبان شنیده‌اند که خوشحالی آن‌ها را از خروج نیروهای آمریکایی نشان می‌داد.

گروه طالبان که از دو هفته پیش در افغانستان به قدرت رسیده است به دنبال خروج آخرین نظامیان آمریکا از «استقلال کامل» افغانستان سخن گفت. ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان در اولین ساعت‌های روز سه‌شنبه گفت: «سربازان آمریکایی فرودگاه کابل را ترک کردند و کشور ما استقلال کامل خود را به دست آورد.»

آخرین گروه از نظامیان آمریکا در حالی از افغانستانِ تحت کنترل طالبان خارج شدند که ۲۰ سال پیش پس از حملات ۱۱ سپتامبر حکومت این گروه را سرنگون کرده بودند.

کاخ سفید با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که جو بایدن، رئیس‌جمهوری آمریکا روز سه‌شنبه در مورد تصمیمش برای عدم تمدید حضور نظامیان این کشور در افغانستان با مردم ایالات متحده سخن خواهد گفت.

صفحه1 از70

درباره ی ما

پایگاه خبری حرف آخر، خبرگزاری کلانشهر رشت

آخرین مطالب

عضویت در خبرنامه

کاربر گرامی برای اطلاع از آخرین مطالب سایت، در خبرنامه حرف آخر عضو شوید.